Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne 4/2014
ABY POBRAĆ, WYPEŁNIJ PONIŻSZY FORMULARZ:
* Dane wymagane

** Na podany adres e-mail zostanie wysłany odnośnik do pełnej wersji darmowego e-booka.

W dyskusjach podejmowanych w środowisku nauk o kulturze fizycznej z przedstawicielami innych dziedzin i dyscyplin naukowych często pojawia się pytanie dotyczące tożsamości nauk o kulturze fizycznej. Pytanie to - pisze Tadeusz Koszczyc - nurtuje też samych przedstawicieli tejże dziedziny i jednocześnie dyscypliny nauki. Wieloletnie już dyskusje i próby określenia miejsca tych nauk w całym systemie poznania naukowego nie doprowadziły do ugruntowania i uznania nauk o kulturze fizycznej jako samodzielnej dziedziny i dyscypliny. Wszelkie dotychczasowe rozważania i próby definiowania czy też określania zakresu ich działania były niesatysfakcjonujące z punktu widzenia poznania naukowego. Przyjęty podział na wychowanie fizyczne, sport, turystykę i rekreację oraz rehabilitację jako subdyscypliny był przedmiotowym, instytucjonalnym ujęciem tychże nauk. W takim kontekście merytorycznym należy odczytywać monografię Andrzeja Pawłuckiego pt.: „Nauki o kulturze fizycznej” (2013). Zdaniem T. Koszczyca należałoby wyróżnić ją w szczególny sposób, bowiem jest ona pierwszą w Polsce próbą całościowego, naukowo uzasadnionego ujęcia nauk o kulturze fizycznej.

Problematykę kultury fizycznej i zdrowotnej na tle postępowej twórczości Wojciecha Oczki – wybitnego lekarza polskiego drodzenia przybliża Piotr Kowolik. Autor stwierdza, że nowatorska twórczość doktora Oczki pisana w języku polskim, z obywatelskiej troski o rozwój rodzimej literatury, była wynikiem świadomej orientacji i chęci zapoznania jak największej rzeszy Polaków z najnowszymi osiągnięciami ówczesnej wiedzy metodycznej. Podjęte przez autora tekstu rozważania zmierzają do ukazania prekursorskich koncepcji doktora Oczki dotyczących wychowania nie tylko młodzieży, ale i całego społeczeństwa jako ludzi wykształconych, dbających o zdrowie i sprawność fizyczną.

O roli nauczyciela wychowania fizycznego w podejmowanych działaniach profilaktycznych oraz w leczeniu otyłości u dzieci i młodzieży w wieku szkolnym pisze Ewa Brzozowska, na podstawie badań otyłości w ostatnich latach można powiedzieć, że jest ona poważnym problemem zdrowotnym i społecznym. Niebezpieczne rozmiary osiąga zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży. Medyczne następstwa otyłości w tej grupie społecznej są stosunkowo rzadkie, natomiast wśród wczesnych skutków otyłości najczęściej wymieniane są konsekwencje psychologiczne, które obejmują między innymi obniżone poczucie własnej wartości i niezadowolenie z życia. Zdaniem autorki modyfikacja niekorzystnych zachowań, takich jak zbyt mała aktywność ruchowa czy nieprawidłowy sposób żywienia może przyczyniać się do normalizacji masy ciała i utrwalenia pozytywnych nawyków w stylu życia.

Tadeusz Maszczak